Avrupa’da Esen Neo Liberal Rüzgarlar Fırtınaya Dönüşüyor
İtalya’da 70’ten fazla kentte bir milyonu aşkın insan aynı anda sokaklara döküldü. Bu, yalnızca bir grev değildi. Hayat pahalılığının boğduğu, savaş bütçelerinin şişirildiği, emekçinin sesinin bastırılmaya çalışıldığı bir ülkede, tabanın kendi iradesiyle yükselttiği bir isyan dalgasıydı. Giorgia Meloni hükümetinin sağcı politikalarına, gösteri yasaklarına, meydanları dolduran polis barikatlarına ve baskıcı kararnamelere rağmen işçiler, öğrenciler ve liman emekçileri 24 saatlik genel greve çıktı. Talepleri netti: Daha yüksek ücret, temel gıda ve enerji faturalarında indirim, savaş için ayrılan milyarlarca euronun sağlık ve eğitime aktarılması.
Roma’da 100 bini, Torino’da 80 bini, Milano’da 70 bini, Bologna’da 60 bini, Napoli’de 30 bini, Livorno’da 20 bini, Floransa’da 15 bini aşan kalabalıklar, kentlerin ana arterlerini doldurdu. Bu rakamlar yalnızca istatistik değil; bir ülkenin emekçi sınıflarının “yeter artık” dediğinin somut ifadesidir. Torino, Bologna, Mestre, Vicenza ve Brescia’da polis barikatları aşıldı, çatışmalar yaşandı. Ama asıl gücün kaynağı, limanlardan yükselen direnişti. Ancona, Civitavecchia, Cenova, Gioia Tauro, Carrara, Livorno, Bari, Ravenna ve Trieste’deki liman işçileri, savaş makinesinin damarlarını kesmek için limanları bloke etti. Bu hareket, aynı gün dünya çapında 113 limanda iş bırakan liman emekçilerinin uluslararası eylem çağrısının bir parçasıydı. Silah ticareti ve savaş lojistiği, bir günlüğüne de olsa, emekçilerin iradesiyle durduruldu.
Bu grev, İtalya’nın iç meselelerinden çok daha fazlasını işaret ediyor. Dünyanın ortak hastalığı olan gelir adaletsizliği, her geçen gün daha görünür hale geliyor. Varsıl daha varsıllaşırken yoksul daha yoksullaşıyor; gençlik ise gelecek kaygısını yalnızca bireysel bir sıkıntı olarak değil, örgütlenecek bir mücadele zemini olarak görüyor. Meloni hükümetinin savaş yanlısı tutumu, Ukrayna’ya silah gönderimi ve savunma harcamalarındaki artış, halkın temel ihtiyaçlarını hiçe sayan bir tercihin ifadesidir. Elektrik ve doğalgaz faturaları yükselirken, sağlık sistemleri çökerken, okullar kaynak sıkıntısı çekerken, milyarlık silah bütçeleri tartışmasız onaylanıyor. Emekçiler bu çelişkiyi sokakta yüz yüze getirdi.

Dünya’nın Ortak Sorunu, Savaş, Baskı, Yoksulluk
Taban sendikalarının çağrısıyla başlayan bu hareket, klasik sendikal çerçevelerin ötesine taştı. Öğrenciler, gençler, emekliler ve liman işçileri aynı safta yürüdü. Polis baskısı ve gözdağı politikaları, korku üretmek yerine öfkeyi büyüttü. Çünkü mesele artık yalnızca “ücret artışı” değil; kimin için, kimin aleyhine yönetildiğidir. Savaş ekonomisi, emeğin sömürüsünü derinleştirirken, halkın yaşam alanlarını daraltıyor. Limanların bloke edilmesi, bu sistemin en hassas noktalarından birine dokunulduğunu gösterdi: Silahlar ve savaş malzemeleri, emekçilerin ellerinde durduğunda, sistemin işleyişi de duruyor.
Bu grev, İtalya’nın sınırlarını aşıyor. Çünkü aynı dertler Avrupa’nın her yerinde, dünyanın her köşesinde yaşanıyor. Gençlik, geleceksizliği kabul etmiyor; örgütlenerek değiştirebileceğini biliyor. Hayat pahalılığı, savaş ve baskı, birer “kaçınılmaz gerçek” değil; siyasi tercihlerdir. Ve bu tercihler, sokakta, limanda, okulda ve fabrikada karşı konulabilir.
İtalya’da yükselen bu dalga, yalnızca bir günlük grev değil; uzun soluklu bir mücadelenin başlangıç işaretidir. Halk, kendi gücünü gördüğünde, hükümetlerin tehditleri ve yasakları da etkisini yitirir. Çünkü gerçek güç, silah bütçelerinde değil; birlikte yürüyen, limanları kapatan ve “yeter” diyen milyonların iradesindedir.
Yorumlar (0)