Suruç Yarım Kalan Düşler Bitmeyen Acı

Çünkü adalet beklentisi sürerken, kaybedilen canların özlemi her geçen gün biraz daha büyür. Toplumların hafızası, yalnızca zaferlerle değil; acılarla da şekillenir. Suruç'u anmak, sadece geçmişi hatırlamak değildir.

Suruç  Yarım Kalan Düşler Bitmeyen Acı

20 Temmuz 2015...

Takvimler sıradan bir yaz gününü gösteriyordu. Oysa o gün, Türkiye'nin hafızasına yalnızca bir tarih değil, derin bir yara kazındı. Şanlıurfa'nın Suruç ilçesindeki Amara Kültür Merkezi'nin bahçesinde toplanan yüzlerce genç, savaşa değil yaşama inanıyordu. Ellerinde silah değil; oyuncaklar, kitaplar, boya kalemleri, fidanlar ve umut vardı.

Onlar, Kobani'de savaşın harabeye çevirdiği yaşamı yeniden yeşertmek için yola çıkmışlardı.

Hayalleri okul duvarlarına resimler çizmekti.

Çocuklara oyuncak ulaştırmaktı.

Kütüphaneler kurmaktı.

Parklar yapmak, ağaç dikmek, gülümsemeyi yeniden çoğaltmaktı.

Fakat tam da basın açıklaması yapılırken gerçekleştirilen intihar saldırısı, bu umut yolculuğunu kana buladı. Patlama, sadece 33 genci aramızdan almadı; yüzlerce insanı yaraladı, onlarca aileyi tarifsiz bir acının içine sürükledi ve Türkiye'nin ortak vicdanında kapanmayan bir yara açtı.

Yarım Kalan Hayatlar

Hayatını kaybedenlerin her biri farklı şehirlerden gelmişti.

Kimisi üniversite öğrencisiydi.

Kimisi yeni mezundu.

Kimisi öğretmen olmayı hayal ediyordu.

Kimisi müzisyendi.

Kimisi mühendis.

Kimisi henüz yirmili yaşlarının başındaydı.

Hepsinin ortak noktası ise daha güzel bir dünya kurabileceklerine olan inançlarıydı.

Onların bavullarında kişisel eşyalarından çok umut vardı.

Dönecekleri günü, yapacakları çalışmaları, çocukların yüzündeki gülümsemeyi konuşuyorlardı.

Hiçbiri evinden çıkarken bunun son vedaları olacağını bilmiyordu.

Bir Anne İçin Saat Hep 11.50'de Durdu

Bir annenin evladı eve dönmedi.

Bir babanın telefonu bir daha hiç çalmadı.

Kardeşler eksildi.

Arkadaş sofralarında bir sandalye boş kaldı.

Doğum günleri kutlanamaz oldu.

Bayramlar sessizleşti.

Her yıl temmuz ayı geldiğinde aynı acı yeniden canlandı.

Aileler yalnızca çocuklarını kaybetmedi; onların kuracağı hayatları, doğacak torunlarını, gerçekleşecek hayallerini de kaybetti.

Bugün hâlâ birçok anne, evladının odasını ilk günkü gibi koruyor.

Bir fotoğrafın karşısında edilen dualar, sararmış mektuplar, hiç giyilemeyen mezuniyet cübbeleri ve yarım kalan düşler...

İşte Suruç'un geride bıraktığı en ağır miras budur.

Acı Sadece Suruç'ta Kalmadı

Suruç Katliamı, Türkiye'de şiddetin toplumsal hafızaya bıraktığı en derin izlerden biri oldu.

O gün yalnızca insanlar ölmedi.

Barış umudu yaralandı.

Birlikte yaşama inancı yara aldı.

Gençlerin geleceğe duyduğu güven sarsıldı.

Toplum, uzun yıllar sürecek bir yasın içine girdi.

Çünkü kaybedilenler yalnızca 33 can değildi; onların temsil ettiği dayanışma, kardeşlik ve umut duygusuydu.

Unutmak, İkinci Kez Kaybetmektir

Aradan yıllar geçti.

Takvimler değişti.

Mevsimler geçti.

Ama bazı acılar zamanla küçülmez.

Çünkü adalet beklentisi sürerken, kaybedilen canların özlemi her geçen gün biraz daha büyür.

Toplumların hafızası, yalnızca zaferlerle değil; acılarla da şekillenir.

Suruç'u anmak, sadece geçmişi hatırlamak değildir.

Bir daha hiçbir annenin evladını toprağa vermemesi için hafızayı canlı tutmaktır.

Bir daha hiçbir gencin barış yolculuğunda yaşamını yitirmemesi için ses çıkarmaktır.

Suruç'ta yaşamını yitiren 33 düş yolcusu, geride tamamlayamadıkları hayaller bıraktılar.

Bugün onların isimleri yalnızca mezar taşlarında değil; eşitlik, özgürlük, barış ve dayanışma isteyen herkesin vicdanında yaşamaya devam ediyor.

Çünkü bazı insanlar yaşadıkları yıllarla değil, uğruna yürüdükleri değerlerle ölümsüzleşir.

Ve biz biliyoruz ki...

Yarım kalan düşler, onları hatırlayan insanlar oldukça yaşamaya devam edecektir.

Suruç'u unutmadık. Unutturmayacağız. Acımız da öfkemiz de ilk günkü kadar diri.