Kapitalizm Ve Yoksullaşma
BES-AR’ın ( Büro Emekçiler Sendikası) Temmuz 2026 verileri, Türkiye’de milyonlarca ailenin yaşadığı gerçeği bir kez daha çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 48 bin 819 liraya, yoksulluk sınırı ise 120 bin 669 liraya ulaşmış durumda. Bu rakamlar sadece istatistik değil; mutfak masasında biten ekmek, çocuklarına ayakkabı alamayan annelerin çaresiz bakışları, faturaları ödeyemediği için elektriği kesilen evlerin karanlığıdır.
Sendikanın açık ve net uyarısı ortada: Asgari ücret, artık açlık sınırının bile altında kalmıştır. Bu durum, Türkiye’de emekçilerin, kamu çalışanlarının ve emeklilerin sistematik olarak yoksullaştırıldığının en somut kanıtıdır. Bir insan, ailesini doyurabilmek için asgari ücretle çalışıyorsa ve o ücret marketten aldığı birkaç poşeti bile karşılamıyorsa, orada “çalışma” değil, “hayatta kalma mücadelesi” vardır.
Düşünün: Bir ailenin sadece temel gıda ihtiyaçlarını karşılamak için gereken miktar 48 bin 819 lira. Buna kira, fatura, ulaşım, eğitim, sağlık ve giyim gibi zorunlu giderleri eklediğinizde yoksulluk sınırı olan 120 bin 669 liraya ulaşılıyor. Peki ya asgari ücret? Hâlâ bu iki sınırın derinliklerinde eziliyor. Kamu emekçileri yıllardır enflasyon karşısında eriyen maaşlarıyla geçinmeye çalışıyor. Emekliler ise “bir ömür boyu hizmet ettim” dedikleri halde, market raflarında fiyat etiketlerine bakarken utanç duyuyor.
Bu tablo, sadece bireysel dramlar değil; toplumsal bir yaradır. Çocuklar yeterli beslenemediği için okul başarısı düşüyor, gençler geleceğe umutla değil, borçla bakıyor. Anne-babalar ikinci, üçüncü işlere koşarken aile bağları zayıflıyor, ruh sağlığı bozuluyor. İnsanca yaşamak, Anayasa’da güvence altına alınmış bir hak iken, bugün lüks haline getirilmiştir.
Sendika, bu vahim tablo karşısında sessiz kalmıyor ve haklı bir talebi bir kez daha yüksek sesle dile getiriyor: Kamu emekçileri, asgari ücretliler ve emekliler için insanca yaşayacak ücret! Bu talep, bir lütuf değil, adalet talebidir. İnsan onuruna yakışır bir yaşam, temel gıda ve barınma ihtiyaçlarını karşılamanın ötesinde, kültürel, sosyal ve ruhsal gelişimi de kapsamalıdır.
Ekonomik veriler her ay daha da kötüleşirken, iktidarın “her şey yolunda” mesajları ile emekçilerin mutfaklarındaki yangın arasında uçurum büyüyor. Artan enflasyon, kontrolsüz zamlar, TL’nin değer kaybı ve alım gücünün erimesi, milyonları açlık sınırına itiyor. Bu şartlarda “çalış ve yaşa” değil, “çalış ve aç kal” düzeni hâkim kılınıyor.
Artık yeter! Emek, alın teri ve onurlu bir yaşam, istatistik kalemlerinde ezdirilemez. Dört kişilik bir ailenin 120 bin liranın üzerinde bir gelire ihtiyaç duyduğu bir ülkede, asgari ücretin hâlâ bu sınırların altında olması kabul edilemez bir utançtır.
Sendikanın ve tüm emek örgütlerinin ısrarla yinelediği talep, sadece bir ücret artışı meselesi değildir. Bu, Türkiye’de yeni bir toplumsal sözleşmenin, emeğin değer gördüğü, yoksulluğun değil refahın paylaşıldığı bir düzenin talebidir. Kamu emekçisi, asgari ücretli ve emekli, bu ülkenin omurgasıdır. Onların beli büküldükçe, toplumun beli de bükülür.
İnsanca yaşamak bir haktır, lütuf değil!
Bu hak, 48 bin 819 liralık açlık sınırının, 120 bin 669 liralık yoksulluk sınırının çok daha üzerinde bir ücretle güvence altına alınmalıdır. Aksi takdirde, ne ekonomik büyümeden, ne istikrardan, ne de toplumsal barıştan söz etmek mümkün olacaktır.
Emekçilerin sesi yükseldikçe, bu adaletsiz düzen de değişecektir. Çünkü tarih, emeğin zaferleriyle doludur. Ve bugün, o zaferin vakti gelmiştir.
;){kind=link}
Yorumlar (0)