Son dakika: Haberler

“Hâlâ birileri var, birileri var / Ruhunu, şerefini zalimin gölgesine satmayan birileri var / Birileri var / Masumun nefesini koruyan birileri var / Hâlâ birileri var, birileri var / Dünyanın çivisine, bugünün gerisine sahip çıkan birileri var / Birileri var.”

Canımın içi dedi ki “Artık haber dinlemiyorum.”

 “Yüreğim kaldırmıyor!”

Oysa yıllardır her konuda ona başvururdum ben. Açıklamaları, yorumları, olan biteni sıkı sıkı takipleriyle kaçırdığım tüm gündemlerin, olası tehlikelerin -içeride dışarıda- uyaranı, ışık tutanımdı.

“Artık haber izlemiyorum!”

Neden ki?

“Artık yüreğim kaldırmıyor!”

Üzüldüm, sarsıldım, düşündüm, anlamaya çalıştım.

Sonra döndüm haberlere baktım: Emeklileri gördüm ‘açız’ diyorlardı kaygılardan en azade olmaları gereken döneminde ömürlerinin.

Anılarının güzelliğinde geleceğin huzurunu yaşayacaklardı.

Şimdi oturmuş TV karşısında seyyanen zam haberlerini bekliyorlardı. Canım torunlarına minicik de olsa yürekten kopan hediyeler alacaklardı belki de… Ama gelecek kaygısına düşmüşlerdi. Oysa biz bugüne kadar gençlerin gelecek kaygısı olur diye bilmiştik, öyle öğrenmiştik. Sevinmeli miyiz acaba? “Yaşlıyız ama gelecek kaygımız var!” diye “Belki de aslında biz genciz falan!…”

Sonra döndüm yine haberlere… Dünya güzeli bir yüzdü bana bakan. Çocuktu. Sevecekti, umut edecekti, güzel günler görecekti. Yine bir çocuk tarafından öldürülmüştü. Aklım almadı, alamadı. Bu öyle akran zorbalığıyla açıklanamayacak kadar korkutucu. Bu, 15 yaşında elinde silah, tetiğe basabiliyorsa bir çocuk toplumsal çürümenin geldiği nokta.. Bu bir bataklık.. içine milim milim çeken.. düşünemedim bile, dondum kaldım.

Ne ara bu denli kirlendik?

Acılı yüreğinden akan sözleri, içimi dağladı isyan eden bir annenin.

Sonra başka çocuklar düştü aklıma. Hayalleri olan ama parasız ama çaresiz çocuklar. Patronlara ucuz iş gücü diye sunulan, hiçbir güvenlik önlemi sağlanmadan çalıştırılan çocuklar.

Öldüler.

En az üç çocuk yapın, denen ülkemizde koruyamadığımız çocuklarımız.

Öldüler..

Utanç kimindi şimdi, vicdansızlık kimin, her ölümden sonra yapılan arsızca açıklamalar kimin?

Sonra döndüm bir daha baktım 78 canın öldüğü otel yangınında karar duruşmasına. Hakimler otel görevlilerine ve sahiplerine bir miktar ceza vermişler. Bu yangında önlem almayanlar, verilen raporların eksikliklerini gidermeyenler hiçbir sorumluluğu yokmuşçasına yani öylesine kurtarmışlar paçalarını. Onlar şimdi yeni ihmal zincirlerinin halkalarını örüyorlardır cezasızlığın dayanılmaz hafifliği ile..

Oysa o adaletin bir tartısı vardı değil mi bir kefesi vardı eşitliği sağlaması gereken.

Acılı yakınlar “Biz intikam değil, adalet istiyoruz.” diyorlardı. Yakınını kaybetmiş bir baba ‘acının içinde bir sevinç buldum’ diyordu minicik bir adalet kırıntısı ile avunarak.

Sonra döndüm bir daha baktım haberlere, olur ya güzel bir şey görürüm diye. Bağıra çağıra siyaset yapanları gördüm.

Sonra Suriye’de öldürülen Alevileri, katledilen Kürtleri gördüm.

Dört çocuk donarak ölmüşken, kadınlar kaçırılmış, kadınlara tecavüz edilmişken, Afganistan’da kölelik yasallaşmışken -21. yüzyılda hem de- minik konforlu hayatlarımızın, öğrenilmiş ırkçı zihniyetlerimizin ötesinde insanın sadece insan olduğu için acısını paylaşmanın bu kadar da zor olmadığını düşündüm.

Sonra benim canım ülkemde her gün, her an bu kadarı da olmaz dedirten onca şey olurken...

Yok ya baktım benim de yüreğim kaldırmıyor.

 İzlemesem dinlemesem ben de çözüm olur mu ki?

Yoksa sadece kaçmak mı olur, korunmak adına bir nebze...

Hadi be canımın içi gel de beraber izleyelim, dinleyelim haberleri, yorumlayalım içimiz acısa da. Bunca kötülüğü anlayamasak da baş etmenin yollarını buluruz belki...